رخ دیوانه فیلمی با ایده‌پردازی عالی و خلاقیتی کم‌نظیر

رخ دیوانه فیلمی با ایده‌پردازی عالی و خلاقیتی کم‌نظیر

فیلم رخ دیوانه یک فیلم خوش ساخت و هماهنگ با مدیوم سینما است. رخ دیوانه به کارگردانی ابوالحسن داوودی، نویسندگی محمد رضا گوهری و تهیه کنندگی بیتا منصوری ساخته سال 1393 است. داستان این فیلم داستان چند جوان است که در یک قرار اینترنتی با هم آشنا می‌شوند. آنها به دنبال یک شوخی و شرط‌بندی در مسیری پیچیده و دلهره‌آور می‌افتند، مسیری که درک جدیدی از زندگی و اجتماع را برای هر کدامشان رقم می‌زند. ایده‌پردازی اولیه رخ دیوانه بی‌نظیر است و در سالهای اخیر کمتر فیلمی در سینمای ایران با چنین ایده پردازی دیده شده است. ایده اولیه فیلم از قانونی در شطرنج گرفته شده است. در شطرنج مهره‌ای به‌نام رخ(قلعه) وجود دارد و فداکاری رخ هنگامی که با رخ حریف روبرو می‌شود باعث می‌شود که شاه نجات پیدا کند. به این رخ، اصطلاحا رخ دیوانه گفته‌ می‌شود و انجام این حرکت معمولا نشانه‌ای از رسیدن به مرحله پایانی بازی در شطرنج است. شروع فیلم با تیتراژی همراه است که این حقیقت را بیان می‌کند و در گام نخست تماشاگر را هوشمندانه جذب می‌کند.


رخ دیوانه جزو خلاقانه‌ترین فیلمهای سینمای ایران در چند سال گذشته است. این خلاقیت را هم به‌لحاظ فرم می‌توان دید و هم به‌لحاظ محتوا. رخ دیوانه یک تریلر پیچیده است و لازمه ساخت چنین فیلمهایی درهم تنیدگی داستان و تصویر است. این کار مهم و ارزشمند را نویسنده، کارگردان و تدوین‌گر به‌درستی انجام داده‌اند که این مساله فقط با شناخت کامل این سه نفر از یکدیگر و همکاری موثر آنان تا آخرین مراحل ساخت فیلم امکان‌پذیر می‌شد.
با شروع فیلم کمتر کسی فکر می‌کرد این گروه از بازیگران بتوانند فیلم را تا انتها با جذابیت به پایان برسانند، اما با جلو رفتن فیلم و همراه با پیشرفت داستان، کارگردان فیلم هنرمندانه با Casting بی‌نقص خود بیننده را تحت تاثیر قرار می‌دهد. سایر مطالب مربوط به بازیگران و عکسهای آنها را در مجله خبری نیکوت می توان مشاهده نمود.


نویسنده فیلمنامه این فیلم ایده اولیه‌اش را خیلی هنرمندانه بسط داده و اصول فیلمنامه‌نویسی را بسیار منطقی رعایت کرده است. کاراکترها در ابتدای فیلم به‌‌گونه‌ای جدید و بدیع معرفی می‌شوند. درست مانند معرفی‌هایی که در دنیای مجازی صورت می‌گیرد. معرفی‌هایی سطحی، کلی و مختصر. استفاده از عنصر غافلگیری یکی از نقاط قوت این فیلم است. داستان پرحادثه و دقیق و استفاده از عنصر تعلیق در فیلمنامه موجب می‌گردد که بیننده تا آخرین لحظات تماشای فیلم غافلگیر شود. در حقیقت با آغاز هر پرده از هفت پرده‌ی فیلم، جنبه‌ی دیگری از واقعیت‌ها به بیننده نشان داده می‌شود و باعث می شود که بیننده در هر سکانس از فیلم بیشتر از سکانس قبلی تمایل به ادامه دیدن فیلم داشته باشد.


رخ دیوانه در مضمون هم حرفهای جدید و تازه‌ای برای گفتن دارد. این فیلم با یک نگاه رئالیستی به‌طور واقع گرایانه‌ای به فرصت‌ها و تهدیدهای موجود در شبکه‌های اجتماعی پرداخته و با بستر قرار دادن این موضوع و طرح اصلی فیلم توانسته مشکلات جدی‌جامعه‌ی ایران دهه‌ی نود را مطرح‌کند. مشکلاتی که از مهمترین آنها می‌توان به طلاق، اختلاف طبقاتی و فاصله‌ی فکری نسل‌ها اشاره نمود.
با وجود تمام نقاط قوتی که بیان گردید توجه به نکته‌ای می‌توانست سطح کیفی فیلم را بالاتر ببرد. این فیلم نمی‌تواند میان سکانس‌های خود ارتباط برقرار کند. با تقسیم فیلم به هفت پرده مختلف سعی شده که این خلاء پوشانده شود و تا حدی هم بهرام دهقانی تدوینگر این فیلم در پر کردن این خلاء موفق عمل کرده است، اما روایت یکپارچه داستان می‌توانست نظمی منطقی بین سکانس‌ها برقرار کند و هنر تدوین دهقان را بیش از پیش اثبات کرده و جایگاه هنری و حرفه‌ای فیلم را ارتقا بخشد.

 
 این فیلم در سی و سومین جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت سیمرغ بلورین برای بهترین بازیگر نقش اول زن (طناز طباطبایی)، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (ساعد سهیلی)، بهترین فیلمبرداری (فرشاد محمدی)، بهترین فیلمنامه (محمدرضا گوهری)، بهترین موسیقی متن (کارن همایونفر)، بهترین تدوین ( بهرام دهقانی)، بهترین صدا (صدابرداری) ( نظام‌الدین کیایی) شد. ابوالحسن داوودی به‌عنوان بهترین کارگردان، وحید قطبی‌زاده به‌عنوان بهترین جلوه‌های ویژه بصری، بهمن اردلان به‌عنوان بهترین صداگذاری به‌خاطر فیلم رخ دیوانه برنده سیمرغ بلورین شدند. همچنین رخ دیوانه دو جایزه بهترین فیلم و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را به‌خود اختصاص داد. همه این عناوین و جوایزی که در سی‌‌ و سومین جشنواره فیلم فجر برای رخ دیوانه رقم خورد نشان از خوش ساخت بودن این فیلم دارد. امروز سینمای ما بیش از هر عنصر دیگری برای تهیه یک فیلم خوب و موفق به فیلم‌هایی مانند رخ دیوانه نیاز فراوان دارد. فیلمهایی که فیلمنامه‌های منسجمی مانند رخ دیوانه داشته و بتوانند مشکلات جامعه را در لایه‌های زیرین داستان بیان کرده و ترکیب تکامل یافته‌ای از ایده‌پردازی، طرح، روایت و قواعد دراماتیک در مدیوم سینما باشند.